فیبر نوری پلاستیکی سرعت انتقال بالاتری را به دست می آورد

تحقیقات فیبر نوری پلاستیک از دهه 1960 آغاز شد. در سال 1968 ، DuPont از ایالات متحده از پلی متیل متاکریلات به عنوان ماده اصلی برای تهیه الیاف نوری پلاستیکی استفاده کرد ، اما افت نوری نسبتاً زیادی داشت. در سال 1974 ، شرکت میتسوبیشی رایون&# 39 ژاپن یک فیبر نوری پلاستیکی با PMMA و پلی استایرن به عنوان ماده اصلی و فلوروپلاستیک با ضریب شکست پایین به عنوان روکش تولید کرد. افت نوری آن 3500dB / km بود که استفاده از آن برای برقراری ارتباط دشوار بود.

در دهه 1980 ، برخی از شرکت ها و دانشگاه های بزرگ ژاپن تحقیقات زیادی را در زمینه تهیه فیبرهای نوری پلاستیکی کم مصرف انجام دادند. در سال 1980 ، شرکت میتسوبیشی PMMA را با مونومر MMA با خلوص بالا پلیمری کرد تا اتلاف فیبر نوری پلاستیکی را به 100-200dB / km کاهش دهد. در سال 1983 ، NTT شروع به جایگزینی اتم H در PMMA با دوتریم کرد ، به طوری که کمترین افت نور می تواند به 20dB / km برسد و می تواند امواج نور را از نزدیک مادون قرمز به نور مرئی منتقل کند.

در سالهای اخیر شرکتهای اروپا ، ژاپن و سایر کشورها پیشرفت مهمی در تولید الیاف نوری پلاستیکی داشته اند. میزان افت نوری فیبر نوری پلاستیکی ساخته شده توسط آنها به 25-9 دسی بل / کیلومتر کاهش یافته است. طول موج کاری آن تا 870 میکرون (نزدیک نور مادون قرمز) افزایش یافته است که نزدیک به سطح عملی الیاف شیشه سیلیس است. فیبر نوری سری پلاستیکی PFX که توسط ایالات متحده ساخته شده دارای مقاومت تابش بسیار خوبی است. علاوه بر این ، فیبر نوری پلاستیکی Opti-Giga که توسط شرکت فیبر نوری بوستون در ماساچوست ساخته شده چشم نوازتر است. این نه تنها سبک تر ، انعطاف پذیرتر و هزینه کمتری نسبت به شیشه دارد ، بلکه می تواند داده ها را با سرعت 3 مگابیت بر ثانیه در 100 متر انتقال دهد. . این نوع الیاف همچنین می تواند از شکست نور یا حالت پرش نور در فیبر برای دستیابی به سرعت انتقال بالاتر استفاده کند. اکنون ایالات متحده ، اروپا و ژاپن از الیاف نوری پلاستیکی برای انتقال از راه دور مانند اتومبیل ، تجهیزات پزشکی و دستگاه های کپی استفاده کرده اند.